Bevrijdingsdag, zo voelde het achteraf voor mij

Nieuws

Met wallen onder zijn ogen opent Frank Huiting op 22 juli de krant. Zijn verhaal staat erin. Hoe hij misbruikt werd bij de Jehovah’s Getuigen en hoe vervolgens niemand hem hielp. Hij bladert door tot hij een illustratie ziet: een grote schim loopt met een closetrol in zijn hand achter een jongen aan de trap op. Het is zo confronterend dat hij de krant dichtdoet. De schaamte die hij voelt is te groot.

Nu, een half jaar later, noemt Huiting die dag in juli juist zijn ‘bevrijdingsdag’. Met emotie op zijn gezicht zoekt hij naar metaforen: alsof hij een jas uitdeed, een masker af. “Ik realiseerde me in de week erna dat het misbruik nog steeds onderdeel is van mijn leven. Ik heb het trauma verwerkt, maar het daarna weggedrukt. Dat is niet goed geweest”, zegt hij.

Huitings verhaal was onderdeel van een serie artikelen in Trouw over het interne rechtssysteem waarmee de Jehovah’s Getuigen misbruik afhandelen. Van zijn vijfde tot zijn zevende werd hij misbruikt door een oudere jongen die bij zijn ouders op bijbelkring kwam. Als deze jongen hem boven ging ‘voorlezen’, nam hij een wc-rol mee.

Schaamte

Huiting deed zijn verhaal na wekenlang wikken en wegen onder een pseudoniem. Want wat zouden de mensen wel niet van hem denken? Maar na de publicatie viel die angst van hem af. “Doordat mijn verhaal in de openbaarheid kwam, werd ik bevrijd van mijn schaamte. Ik dacht: waar was ik eigenlijk bang voor, wie kan mij iets maken?”

In de weken daarna besloot hij nogmaals over het misbruik te vertellen, maar nu voor de camera’s van RTV Noord. In één klap wisten zijn collega’s, klanten en vrienden ervan. Hij ontving berichtjes via allerlei wegen. In tegenstelling tot wat hij van tevoren dacht – dat ze hem een zielenpiet zouden vinden of een aandachtstrekker – vonden de meesten hem juist dapper.

Huiting: “Toch schrokken mensen ook. Ik sta overal bekend als de joviale jongen die grappen maakt. ‘Wat heftig, dit had ik niet achter jou gezocht’, kreeg ik vaak te horen. Dat zorgde soms voor ongemak: misbruik is niet echt een koffietafelonderwerp. Als ik weer geintjes maakte, zag ik mensen opgelucht ademhalen, zo van: oh, dat kan nog gewoon.”

Stichting

Ruim een maand geleden heeft Huiting samen met andere slachtoffers een stichting opgericht, Reclaimed Voices. Om het beleid van de Jehova’s Getuigen aan te kaarten en slachtoffers te ondersteunen. Huiting: “Nadat ik mijn verhaal deed, kon ik wat mij overkomen is onmogelijk naast mij neerleggen. Op 22 juli ging het om mijn verhaal, maar nu allang niet meer. Mensen zijn door mijn verhaal gaan praten over wat hen is overkomen.”

Bij de stichting zijn in een maand tijd vijftig meldingen van misbruik binnengekomen. Tel daar nog de dertig meldingen die Trouw na de publicaties kreeg bij op en je hebt een zorgwekkend aantal, aldus Huiting. “Vooral omdat tot nu toe alleen ex-jehova’s zich melden, vanuit de interne organisatie horen we helaas praktisch niets.”

Rancune

Afgelopen jaar heeft Frank Huiting ontdekt dat ‘bevrijding niet in strijd zit, maar in kracht’. Het helpt niet om de strijd aan te binden met de organisatie van wiens kant het doodstil bleef, de dader of het probleem zelf, weet hij nu. “Het is beter om vooruit te kijken. Ik wil er voor anderen zijn. Dáár leg ik de focus op, want dat geeft mij kracht.”

En de misbruikpleger? Daar heeft Huiting niets van gehoord. Ze komen elkaar af en toe tegen in de supermarkt in de wijk waar ze beide wonen en dan kijken ze elkaar aan zonder iets te zeggen. “Ik voel geen rancune meer jegens hem”, zegt Huiting. “Omdat het nu niet meer om de daders gaat maar eindelijk om de slachtoffers.”

Bron: Trouw